Hoe het gemaakt wordt
"Bij BASED vereist hoogwaardige voeding compromisloze normen. We ontwerpen elke stap – van inkoop tot vriesdrogen – om het volledige spectrum aan voedingsstoffen te behouden. Orgaanpoeders behouden delicate verbindingen; rundereiwit wordt gehydrolyseerd voor maximale verteerbaarheid. Door traditionele wijsheid te combineren met moderne wetenschap zorgen we ervoor dat elke portie een ongeëvenaarde zuiverheid, kracht en biologische beschikbaarheid biedt."
Orgaanverwerving, transport en voorbereiding
De productiecyclus begint met de selectie van EU-gecertificeerd, pasture-raised , waardoor een hoogwaardig uitgangsmateriaal wordt gegarandeerd. Direct na het slachten worden de organen snel gekoeld tot een temperatuur tussen 0 °C en 4 °C om enzymatische afbraak te stoppen en microbiële proliferatie te remmen (Ratti, 2008). Om de integriteit van de koudeketen te behouden, worden de weefsels onder voortdurende thermische controle vervoerd naar een gecertificeerde faciliteit waar elke partij een verplichte microbiologische analyse ondergaat. De verwerking verloopt volgens strikte standaardprocedures (SOP's) die zijn ontworpen om de nutriëntendichtheid te maximaliseren. Dit houdt in dat niet-functionele componenten zoals restbloed, zwaar bindweefsel en overtollig vetweefsel, die gevoelig zijn voor oxidatie, zorgvuldig worden verwijderd. Een goed voorbeeld van deze precisie is het ontkapselen van testiculair weefsel, waarbij de tunica albuginea wordt verwijderd om vochtophoping en structurele aantasting, ook wel bekend als "freeze-rot", te voorkomen (Chandan et al., 2017). Ten slotte wordt het functionele weefsel in uniforme stukken van minder dan 5 cm gesneden om het snelle, homogene invriezen te vergemakkelijken dat nodig is voor hoogwaardige verwerking.
Vriesdrogen van organen
Na de voorbereiding worden de weefsels gevriesdroogd (lyofilisatie), de gouden standaard voor het behoud van de structurele en chemische integriteit van complexe biologische matrices (Ratti, 2001; Oikonomopoulou et al., 2011). Het proces begint met invriezen bij ultralage temperaturen, waardoor de warmtegevoelige vitamines, mineralen en orgaanspecifieke peptiden in een vaste kristallijne toestand worden vastgezet. Deze ingevroren weefsels worden vervolgens in een vacuümkamer geplaatst waar de omgevingsdruk wordt verlaagd tot onder het tripelpunt van water. Dit bevordert sublimatie – de directe overgang van ijs naar damp zonder tussenkomst van een vloeibare fase – waardoor de celbeschadiging en "verharding" die gepaard gaan met traditionele warmtedroging worden omzeild.
Deze zachte dehydratatie vindt plaats in twee fasen: primaire droging, waarbij het grootste deel van het ijs via sublimatie wordt verwijderd, en secundaire droging, waarbij strak gebonden watermoleculen via desorptie worden verwijderd. Door 98-99% van het vocht te verwijderen terwijl de temperatuur ver onder het niveau blijft dat thermische denaturatie veroorzaakt, blijft de moleculaire structuur van eiwitten en cofactoren intact (Oikonomopoulou et al., 2011). De resulterende "cake" is houdbaar en zeer poreus, waardoor hij, eenmaal vermalen tot een fijn poeder, een maximale biologische beschikbaarheid en enzymatische activiteit behoudt (Ratti, 2008). Om de cyclus af te sluiten, worden de afgewerkte poeders onderworpen aan een laatste wettelijk verplichte screening op zware metalen en microbiële zuiverheid, om een geconcentreerd superfood van farmaceutische kwaliteit te garanderen.
Hydrolyse van rundvleeseiwitten
Ons gehydrolyseerd rundvleeseiwit, verkregen van neus tot staart, wordt geproduceerd via een gecontroleerd enzymatisch proces dat is ontworpen om de oorspronkelijke voedingsmatrix te behouden in plaats van deze te verwijderen (Hou et al., 2017). We beginnen met eersteklas, pasture-raised rundvee en maken gebruik van een holistische extractiemethode die de volledige biologische essentie van het dier vastlegt. In tegenstelling tot industriële isolaten die een agressieve filtratie ondergaan om een steriele eiwitconcentratie van 97% te bereiken, maakt ons proces gebruik van een zachte thermische extractie die opzettelijk vitale co-factoren behoudt, waaronder heemijzer, zink en essentiële vetzuren (Daley et al., 2010). Dit functionele extract van onbewerkte voeding ondergaat vervolgens een intensieve enzymatische hydrolyse, waarbij natuurlijke proteolytische enzymen de eiwitketens afbreken tot korte-ketenpeptiden en vrije aminozuren (Korhonen & Pihlanto, 2006). Deze "voorafgaande vertering" verbetert de opnamesnelheid aanzienlijk en elimineert de spijsverteringsklachten die gepaard gaan met bewerkte alternatieven (Clemente, 2000). Door overmatige raffinage te vermijden, behoudt het uiteindelijke gesproeidroogde poeder een eiwitgehalte van 70%, wat zorgt voor een voedingsrijk profiel dat rijk is aan de bindweefselaminozuren glycine en proline, die ontbreken in hypergeraffineerde eiwitten (Sugihara et al., 2015). Het resultaat is een snel opneembaar, bioavailable dat zowel de prestaties als de structurele integriteit van het hele lichaam ondersteunt (Clark et al., 2008).
Referenties
Clemente, A. (2000). Enzymatische eiwithydrolysaten in de menselijke voeding. Trends in Food Science & Technology, 11(7), 254–262.
Hou, Y., Wu, Z., Dai, Z., Wang, G., & Wu, G. (2017). Eiwithydrolysaten in diervoeding: industriële productie, bioactieve peptiden en functionele betekenis. Journal of Animal Science and Biotechnology, 8(1), 24.
Korhonen, H., & Pihlanto, A. (2006). Bioactieve peptiden: productie en functionaliteit. International Dairy Journal, 16(9), 945–960.
Oikonomopoulou, V. P., Krokida, M. K., & Karathanos, V. T. (2011). De invloed van vriesdroogomstandigheden op microstructurele veranderingen in voedingsmiddelen. Procedia Food Science, 1, 647–654.
Ratti, C. (2001). Hete lucht en vriesdrogen van hoogwaardige voedingsmiddelen: een overzicht. Journal of Food Engineering, 49(4), 311–319.
Chandan, M., Talley, M. L., & Khare, R. (2017). Optimalisatie van cryoprotectanten en opslagomstandigheden voor het vriesdrogen van eiwittherapeutica. European Journal of Pharmaceutical Sciences, 99, 137–146.
Ratti, C. (2008). Hete lucht en vriesdrogen van plantaardige producten: thermodynamica en operationele kwesties. Droogtechnologie, 26(1), 38–43.
