Hoe het gemaakt wordt
''Hoogwaardige voeding vereist compromisloze normen. Van ethisch verantwoord gehouden Europees vee tot een zachte vriesdroog- of hydrolyseproces: wij behouden het volledige spectrum aan voedingsstoffen uit de natuur. Elke portie biedt een ongeëvenaarde zuiverheid, kracht en biologische beschikbaarheid.''
Orgaanverwerving, transport en voorbereiding
De productiecyclus begint met de selectie van EU-gecertificeerd, „ pasture-raised ”-vee, dat onderworpen is aan streng veterinair toezicht en certificering op slachthuisniveau om de kwaliteit van het uitgangsmateriaal te waarborgen. Direct na het slachten worden de organen snel gekoeld tot 0 °C–4 °C om enzymatische afbraak en microbiële vermenigvuldiging te stoppen (Ratti, 2008). Vervolgens wordt het weefsel onder voortdurende temperatuurcontrole vervoerd naar gecertificeerde faciliteiten die werken volgens uitgebreide voedselveiligheidsbeheersystemen, waar elke partij een verplichte microbiologische analyse ondergaat.
De verwerking vindt plaats volgens strikte standaardprocedures (SOP’s) om de nutriëntendichtheid te maximaliseren door bloed dat gevoelig is voor oxidatie, zwaar bindweefsel en vetweefsel te verwijderen. Een goed voorbeeld van deze precisie is de bereiding van runderlever, waarbij grote bloedvaten en kapselweefsel zorgvuldig worden weggesneden om een optimale zuiverheid en gelijkmatige droging te garanderen. Op dezelfde manier wordt bij het ontkapselen van testikelweefsel – een toekomstige toevoeging aan het assortiment – de tunica albuginea verwijderd om vochtophoping en ‘vriesrot’ (Chandan et al., 2017) te voorkomen, voordat het weefsel gelijkmatig in blokjes wordt gesneden voor snelle invriezing.
Vriesdrogen van organen
Na de voorbereiding worden de weefsels gevriesdroogd (lyofilisatie), de gouden standaard voor het behoud van de structurele en chemische integriteit van complexe biologische matrices (Ratti, 2001; Oikonomopoulou et al., 2011). Het proces begint met invriezen bij ultralage temperaturen, waardoor de warmtegevoelige vitamines, mineralen en orgaanspecifieke peptiden in een vaste kristallijne toestand worden vastgezet. Deze ingevroren weefsels worden vervolgens in een vacuümkamer geplaatst waar de omgevingsdruk wordt verlaagd tot onder het tripelpunt van water. Dit bevordert sublimatie – de directe overgang van ijs naar damp zonder tussenkomst van een vloeibare fase – waardoor de celbeschadiging en "verharding" die gepaard gaan met traditionele warmtedroging worden omzeild.
Deze zachte dehydratatie vindt plaats in twee fasen: primaire droging, waarbij het grootste deel van het ijs via sublimatie wordt verwijderd, en secundaire droging, waarbij strak gebonden watermoleculen via desorptie worden verwijderd. Door 98-99% van het vocht te verwijderen terwijl de temperatuur ver onder het niveau blijft dat thermische denaturatie veroorzaakt, blijft de moleculaire structuur van eiwitten en cofactoren intact (Oikonomopoulou et al., 2011). De resulterende "cake" is houdbaar en zeer poreus, waardoor hij, eenmaal vermalen tot een fijn poeder, een maximale biologische beschikbaarheid en enzymatische activiteit behoudt (Ratti, 2008). Om de cyclus af te sluiten, worden de afgewerkte poeders onderworpen aan een laatste wettelijk verplichte screening op zware metalen en microbiële zuiverheid, om een geconcentreerd superfood van farmaceutische kwaliteit te garanderen.
Hydrolyse van rundvleeseiwitten
Ons voor meer dan 95% gehydrolyseerde rundereiwit wordt geproduceerd via een gecontroleerd enzymatisch proces dat is ontworpen om de eiwitfractie te isoleren en te concentreren (Hou et al., 2017). De grondstof is afkomstig van Europese runderen met het keurmerk ‘ pasture-raised ’ en ondergaat een thermische extractie zonder agressieve chemische filtratie, waardoor een eiwitfractie met een hoge dichtheid en een zuiverheid van meer dan 95% wordt verkregen.
Dit extract ondergaat vervolgens een enzymatische hydrolyse met behulp van natuurlijke proteolytische enzymen, waarbij de eiwitketens van runderen worden gesplitst in korte peptiden en vrije aminozuren (Korhonen & Pihlanto, 2006). Deze voorverteringstap verbetert de opnamesnelheid en vermindert spijsverteringsklachten in vergelijking met intacte eiwitten (Clemente, 2000). Het resulterende poeder biedt een geconcentreerd profiel van essentiële aminozuren – met name glycine en proline (Sugihara et al., 2015) – die zowel de prestaties als de integriteit van het bindweefsel ondersteunen (Clark et al., 2008).
KWALITEITSCONTROLE & ANALYTISCHE CERTIFICERING
Om absolute veiligheid en biologische zuiverheid te garanderen, wordt elke productiebatch vóór verwerking en vrijgave onderworpen aan verplichte, ISO-geaccrediteerde laboratoriumtests. Aangezien de lever fungeert als een essentieel metabolisch filter, worden de ruwe weefsels onderworpen aan een grondige kwantificering van zware metalen via inductief gekoppelde plasmaspectrometrie. Elke batch wordt gescreend op lood (Pb), cadmium (Cd), arseen (As) en kwik (Hg) om te controleren of de concentraties strikt onder de wettelijke EU-drempelwaarden blijven.
Tegelijkertijd wordt voor alle organenpartijen een uitgebreide microbiologische analyse uitgevoerd om een strikte hygiënecontrole te waarborgen. Tests bevestigen de volledige afwezigheid van pathogenen zoals Salmonella spp. en Listeria monocytogenes per 25 g, naast strenge parameters voor het totale aantal aërobe bacteriën, coliformen, Staphylococcus aureus, gisten en schimmels. Dit tweeledige analyseprotocol garandeert dat het rijke profiel aan micronutriënten van onze gevriesdroogde organen met compromisloze veiligheid wordt geleverd.
Referenties
Clemente, A. (2000). Enzymatische eiwithydrolysaten in de menselijke voeding. Trends in Food Science & Technology, 11(7), 254–262.
Hou, Y., Wu, Z., Dai, Z., Wang, G., & Wu, G. (2017). Eiwithydrolysaten in diervoeding: industriële productie, bioactieve peptiden en functionele betekenis. Journal of Animal Science and Biotechnology, 8(1), 24.
Korhonen, H., & Pihlanto, A. (2006). Bioactieve peptiden: productie en functionaliteit. International Dairy Journal, 16(9), 945–960.
Oikonomopoulou, V. P., Krokida, M. K., & Karathanos, V. T. (2011). De invloed van vriesdroogomstandigheden op microstructurele veranderingen in voedingsmiddelen. Procedia Food Science, 1, 647–654.
Ratti, C. (2001). Hete lucht en vriesdrogen van hoogwaardige voedingsmiddelen: een overzicht. Journal of Food Engineering, 49(4), 311–319.
Chandan, M., Talley, M. L., & Khare, R. (2017). Optimalisatie van cryoprotectanten en opslagomstandigheden voor het vriesdrogen van eiwittherapeutica. European Journal of Pharmaceutical Sciences, 99, 137–146.
Ratti, C. (2008). Hete lucht en vriesdrogen van plantaardige producten: thermodynamica en operationele kwesties. Droogtechnologie, 26(1), 38–43.
